آن حنيفيانى « 1 » است كه مذهب نجّار گويند اكنون نمىدانم كه اين مصنّف ناصبى ازين سه گانه جامع مسلمانان كدام را مىخواهد « 2 » اگر هرسه است حنيفيان « 3 » هرگز بجامع روده نماز نكنند « 4 » و اقتدا به امام اشعريان نكنند ، و اشاعره اتّفاقست كه بمساجد حنفيان « 5 » جماعت نكنند ، و علماء هردو طايفه فتوى مىكنند كه [ در ] نماز هريك در جماعت بدان دگر اقتدا روا نباشد كردن « 6 » ، پس اگر با اين طريقه آن هردو مسلمانند و مسلمانى به دو قسمت مىشايد ؛ بسه قسمت هم شايد ، و بر شيعت حرجى نباشد كه در نماز جماعت اقتدا به كسى نكنند پس اگر مسلمانى و جماعت يكى است و دو نيست اين تشنيع كه بر شيعت مىزند چرا بر آن جماعت نزند ، و چون اين كلمات مفهوم شود آن شبهت زايل باشد به حمد اللّه و منّه كه نماز هرجا كه كنند نماز باشد چون شرايط حاصل باشد ، و هرطايفه‌اى در دنبال دگران روا ندارند كردن ، و معلوم است كه نماز جماعت « 7 » بظهور امام تعلّق ندارد امّا نماز آدينه و عيدها پيش ازين بيان كرده شد كه بمذهب بو حنيفه اگر يك پيشه‌ور در شهر نباشد وجوب ساقط باشد ، و بمذهب شافعى تا چهل نفس نباشند واجب نباشد ، بمذهب شيعت نيز چنانست كه امام معصوم بايد كه حاضر باشد يا قائم مقام او تا نماز آدينه واجب باشد ، و گر بمذهب فريقين بىشرط واجب نباشد و خللى نكند ، بمذهب شيعت نيز اگر « 8 » وجوب آن موقوف باشد بر شرطى ؛ هم نقصانى نكند . و امّا جواب آنچه گفته است كه : « غزو « 9 » روا ندارند كردن بىوجود و ظهور امام » آن را نيز همين حكم باشد كه گفته شد . امّا نمىدانم كه كدام وقت بوده است كه از اصفهان جماعتى بغزاى روم رفتند كه اهل قاشان نرفتند ، و از ساوه كى رفتند

--> - معرفى نمىنموده‌اند چنان كه در موارد بسيار از كتاب به آن تصريح شده است رجوع شود بصفحات 455 و 460 و 461 و موارد بيشمار ديگر . ( 1 ) - م ح د : « حنفيانى » ن : « از آن سنيانى » ب هم ندارد . ( 2 ) - ع ن : « مىخواند » م ب : « ميخوانند » . ( 3 ) - م ب : « اگر هرسه باشد » ح د : « اگر هرسه هست حنفيان » . ( 4 ) - م ب : « هرگز بجامع نرود و نماز نگذارند » ن : « هرگز بجامع بروده نماز نگذارند » . ( 5 ) - كذا در همهء نسخ ( بدون ياء بعد از نون اول ) . ( 6 ) - م ب ن : « روا نباشد و نشايد كردن » . ( 7 ) - ن : « نماز جمعه » . ( 8 ) - ح د : « چون » ع هم هيچ يك را از « اگر » و « چون » ندارد . ( 9 ) - م ب : « غزوه » .